نمیدانی  چه میدانی که آخر چیست  منظورم

چه ساعتها که سرگردان به ساز مرگ رقصیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و  ماتم  و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

چرا بیهوده این افسانه های کهنه برخوانم

ز بس که با لب محنت زمین فقر بوسیدم

که خون دیده آبم کرد و خاک مرده ها نانم

من از این دوران آفت زا چه آفت ها که ندیدم